Ez datorren erreinua

Ebanjelioetan, Jesusek etengabe hitz egiten du Zeruko Erreinuaz. Haren heriotzaren ondotik, Apostoluen Eginek dizipuluen nahasmenduaren lekukotasuna ematen dute: itxaropenaren eta zalantzaren arteko tentsioa. Paulok, Tesalonikarrei idatzitako bigarren gutunean, tentsio hori bideratzen saiatuko da parousia kontzeptuaren bidez, itzuleraren itxaronaldia egituratuz. Ordutik hona, Mendebaldeak ez dio inoiz utzi bizitza atzeratzeari, orainaren kaltetan etorkizun hobe baten izenean. “Ondoren” baten izenean, beti hobea omen den baten izenean. Itxaronaren egitura hori ez da erlijioaren gainbeherarekin desagertu. Alderantziz: azken hiru mendeetako mugimendu iraultzaile guztien bihotz-taupada izan da. Utopia sozialistetatik XX. mendeko abangoardietara, liberalismo progresistatik gaur egungo transhumanismora, promesa bera errepikatzen da nonahi: bihar gaur baino hobea izanen da, baldin eta gaur biharrari sakrifikatzen badiogu. Logika horri uko egiten diogu. Ez pesimismoagatik — munduak aski hondamendi-profeta baditu. Ez nihilismoagatik — ez dugu suntsipena ospatzen. Baizik eta argitasunagatik: Erreinua ez da etorriko, jadanik hemen delako. Guri dagokigu bertan bizitzea.